Het zijn me de dagen wel. Weinig thuis, weinig tijd, veel plezier met bezoek, uitputtingsslagen, veel lopen, veel drank, veel… gewoon veel.
Hoogtepunten: een midzomernachts barbecue, een tentoonstelling van Ron Mueck in The National Gallery, The Saatchi Gallery, margherita’s bij een Mexicaan – ik weet niet wat ik heb losgemaakt op mijn verjaardag met die Margherita’s; het was namelijk niet eens mijn plan om ze wederom te gaan drinken, maar dat van vrienden -, een vaag feestje waar we te laat kwamen en uiteindelijk het hoogtepunt van het bereiken van mijn bed.
In de Mexicaanse bar hingen wat borden aan de muur met namen erop. De kop was ‘Collection 1800 club’; vijf borden, met verschillende nummers, verder identiek. We vroegen aan de barman wat dat nu precies was. Hij liet ons een fles tequila zien en we mochten eraan ruiken, hoewel hij grapte dat dat eigenlijk al geld kostte. Een tequilashot uit die fles zou ons 100 pond armer maken, maar in ruil daarvoor zou onze naam bij de anderen op het bord komen. De mensen op de borden hadden dus 100 pond betaald voor een slokje goed. Om het goed te maken kregen we bij het betalen van de rekening allemaal een glaasje uit een andere fles. Gratis en voor niks. Maar we hadden dan ook genoeg geconsumeerd. We waren goede klanten. Of we nog een keer terugkwamen.